Klimatyzacja z funkcją grzania i 30 cm celulozy – dom 60 m² na Mazurach

Zaczęliśmy od zabudowy poddasza płytami gipsowo-kartonowymi, wykonanej tak, by między pełnym deskowaniem a płytą powstała przestrzeń 30 cm. To decyzja podejmowana na etapie planowania, nie improwizacja — grubość izolacji ustala się przed montażem stelaża, bo później nie da się jej zwiększyć bez rozbierania sufitu. W surowej, jeszcze niezaszpachlowanej zabudowie wywierciliśmy otwory o średnicy około 6 cm, rozmieszczone co 80 cm wzdłuż każdej przestrzeni międzykrokwiowej. Taki rozstaw pozwala kontrolować wypełnienie na całej długości skosu i dobić materiał tam, gdzie trzeba, zamiast liczyć, że sam się równomiernie rozejdzie.

Celulozę Ekovilla wdmuchiwaliśmy pod ciśnieniem przez kolejne otwory, przechodząc od okapu w stronę kalenicy. Osobno wypełniliśmy skosy, osobno ścianki kolankowe — to dwie różne przestrzenie i każda wymaga własnego zestawu otworów. Gęstość docelowa: 55–60 kg/m³. Mieści się w zakresie 38–65 kg/m³ przewidzianym w Europejskiej Ocenie Technicznej ETA-09/0081 dla dachów skośnych i jest wyraźnie powyżej progu 37,8 kg/m³, od którego producent deklaruje klasę osiadania SC 0. W praktyce oznacza to, że po kilku latach nie znajdziemy pustej szczeliny pod kalenicą — a to najczęstsza wada źle wykonanej izolacji. Otwory zakleiliśmy przed szpachlowaniem.

W tym układzie warstw nie było potrzeby układania osobnej folii paroizolacyjnej od strony pomieszczenia. Celuloza ma współczynnik oporu dyfuzyjnego μ = 1,3, czyli przepuszcza parę wodną niemal jak powietrze, i jednocześnie buforuje wilgoć w swojej strukturze. Nad izolacją jest pełne deskowanie, a na nim membrana wysokoparoprzepuszczalna pod dachówką ceramiczną — przegroda ma więc dokąd wysychać, w obie strony. Warstwa 30 cm daje opór cieplny R około 7,9 m²·K/W. Wymaganie WT 2021 dla dachu to współczynnik przenikania ciepła nie większy niż 0,15 W/(m²·K) i przy tej grubości mamy je spełnione z wyraźnym zapasem.

Na parterze zamontowaliśmy jednostkę Rotenso Teta Mirror o mocy 3,5 kW, w czarnym wykończeniu lustrzanym. Klimatyzacja z funkcją grzania to w praktyce pompa ciepła powietrze-powietrze: zimą pobiera energię z powietrza zewnętrznego i oddaje ją do wnętrza, latem pracuje odwrotnie. Jednostkę umieściliśmy blisko sufitu, w miejscu dającym swobodny nawiew na całą otwartą przestrzeń salonu z kuchnią oraz na klatkę schodową. Przy ogrzewaniu to jest kluczowe: ciepłe powietrze idzie w górę, więc położenie jednostki decyduje o tym, czy dom nagrzewa się równomiernie, czy tylko w jednym rogu.

Na poddaszu zamontowaliśmy drugą jednostkę, Aiwa Sakura 3,5 kW. Założenie było takie, że dwa urządzenia obsłużą dwie kondygnacje. Rzeczywistość okazała się inna: inwestorzy uruchamiają zwykle tylko jedno i to wystarcza na całe 60 m² z dwiema łazienkami. Druga jednostka pełni funkcję rezerwy — wchodzi do gry przy skrajnych mrozach albo gdy ktoś chce inną temperaturę na górze. Klimatyzacja z funkcją grzania dobierana jest zwykle według prostego przelicznika mocy na metr kwadratowy. Tutaj ten przelicznik okazał się zbyt ostrożny, bo nie uwzględnia tak grubej izolacji poddasza.

Przewody chłodnicze i odpływy skroplin poprowadziliśmy w warstwie styropianu na elewacji oraz w bruzdach w murach, więc na zewnątrz nie widać korytek ani rur biegnących po ścianie. Sam budynek jest ocieplony 20 cm styropianu grafitowego na ścianach i pod posadzką, mury to 24 cm Porotherm — tę część wykonywała inna ekipa. My odpowiadaliśmy za zabudowę poddasza, izolację celulozową i montaż klimatyzacji. Efekt zgłoszony przez inwestorów po pierwszej zimie: rachunek za energię elektryczną łącznie z ogrzewaniem nie przekraczał 250 zł miesięcznie.