Klimatyzacja do biura Elbląg – Rotenso Teta 2,6 kW

Najczęstszy błąd przy doborze klimatyzacji do biura to przewymiarowanie. Wydaje się bezpieczne — większa moc, szybsze schłodzenie. W praktyce urządzenie o zbyt dużej mocy schładza pomieszczenie w kilka minut, wyłącza się i po chwili startuje ponownie. Taki cykliczny tryb pracy oznacza trzy rzeczy: gorsze osuszanie powietrza, odczuwalne podmuchy zamiast stabilnej temperatury oraz częstsze załączanie sprężarki, czyli szybsze zużycie. Inwerter osiąga swoją najlepszą sprawność wtedy, gdy pracuje długo na obniżonej mocy — nie wtedy, gdy się co chwilę włącza i wyłącza.

Dla tego biura właściwą odpowiedzią było 2,6 kW. Rotenso Teta w tej mocy ma sezonowy współczynnik efektywności chłodzenia SEER 8,5, czyli klasę energetyczną A+++, oraz SCOP 4,6 w trybie grzania, klasa A++. W praktyce oznacza to, że na każdy kilowat pobrany z gniazdka urządzenie oddaje kilka kilowatów ciepła lub chłodu — bo klimatyzator z funkcją grzania to po prostu pompa ciepła powietrze-powietrze.

Ściana w tym biurze ma pół metra i składa się z czterech warstw: od środka płyta meblowa na stelażu aluminiowym, dalej 30 cm muru ceglanego, na zewnątrz 10 cm styropianu i tynk. Przewiert przez taki układ wykonuje się raz — poprawka oznacza dziurę w elewacji i w zabudowie wnętrza.

Punkt wiercenia wyznaczyliśmy z obu stron ściany, żeby otwór wyszedł na zewnątrz dokładnie tam, gdzie planowana jest trasa do agregatu, i żeby wiertło nie trafiło w profil stelaża aluminiowego ukryty pod płytą. Otwór prowadzimy ze spadkiem na zewnątrz — skropliny z jednostki wewnętrznej odpływają grawitacyjnie i ten spadek jest jedynym, co je wyprowadza. Odwrotny spadek o kilka milimetrów kończy się zaciekiem na ścianie biura w pierwszym upalnym tygodniu.

Przejście przez warstwę styropianu uszczelniamy osobno. Nieuszczelniony przewiert w ociepleniu to otwarta droga dla wilgoci i wiatru w głąb przegrody, a przy okazji mostek, przez który ucieka ciepło zimą. Tego elementu nie widać po zakończeniu montażu — dlatego tak łatwo go pominąć.

Tu zaczyna się rzecz, o której większość inwestorów nigdy nie słyszała, a która potrafi zepsuć cały montaż. Jednostka wewnętrzna wisiała po drugiej stronie ściany dokładnie naprzeciwko agregatu. Odległość między nimi wynosiła około metra. Wydawałoby się: idealnie, mniej miedzi, mniej roboty. W rzeczywistości to sytuacja, w której trzeba instalację celowo wydłużyć.

Producenci klimatyzatorów podają nie tylko maksymalną, ale też minimalną długość instalacji chłodniczej — najczęściej trzy metry. To nie jest zalecenie kosmetyczne, tylko warunek poprawnej pracy układu. Przy zbyt krótkiej trasie czynnik dociera do jednostki bez wystarczającego wyrównania ciśnienia i przepływ staje się słyszalny w pomieszczeniu jako bulgotanie lub syczenie. Krótka, sztywna rura przenosi też bezpośrednio drgania sprężarki z agregatu na ścianę i na jednostkę wewnętrzną — w biurze słychać je nie tylko w tym pomieszczeniu, ale i w sąsiednim. Dochodzi do tego kwestia fabrycznego napełnienia czynnikiem, które producent wylicza dla nominalnej długości instalacji, a nie dla metra rury.

Rozwiązaniem jest kompensacja. Po wyjściu instalacji z budynku uformowaliśmy na zewnątrz zwój rur miedzianych, który uzupełnia trasę do wymaganych trzech metrów. Zwój wykonuje się z zachowaniem minimalnych promieni gięcia, żeby nie spłaszczyć przekroju rurki, formuje w sposób niepozwalający na gromadzenie się w nim oleju, a następnie izoluje i mocuje tak samo jak resztę trasy. Efekt: układ pracuje na parametrach przewidzianych przez producenta, cicho i bez naprężeń mechanicznych.

To jest dokładnie ten element, który przy pospiesznym montażu się pomija — bo wymaga dodatkowej miedzi, dodatkowej izolacji i kwadransa pracy, a klient i tak nie zapyta.

Jeżeli klimatyzacja traci czynnik, w zdecydowanej większości przypadków traci go na połączeniu kielichowym. Nie na sprężarce, nie na wymienniku — na dwóch miejscach, w których rurka miedziana została rozszerzona i dociśnięta do gniazda. Dlatego pokazujemy tu kielichy z bliska, chociaż normalnie nikt takich zdjęć nie publikuje.

Dobry kielich zaczyna się od prostego, prostopadłego cięcia rurki i usunięcia zadziorów, żeby opiłki miedzi nie trafiły do układu. Potem rozszerzenie kielichownicą — powierzchnia musi być równa, bez rys, pęknięć i przewężeń, o właściwej średnicy dla danej rurki. Na końcu dokręcenie właściwym momentem. Za słabo oznacza nieszczelność od pierwszego dnia, za mocno — mikropęknięcie, które puści po dwóch sezonach drgań i zmian temperatury.

Jest jeszcze jeden powód, dla którego to ma znaczenie akurat przy takim urządzeniu. Split o napełnieniu poniżej jednego kilograma czynnika R32 nie przekracza progu 5 ton ekwiwalentu CO₂, od którego przepisy F-gazowe nakładają obowiązkowe okresowe kontrole szczelności. Nikt nie przyjedzie tego sprawdzić z urzędu. Jedynym zabezpieczeniem właściciela jest to, jak zostało wykonane połączenie w dniu montażu.

Agregat zawiesiliśmy na ścianie na zawieszce, z zachowaniem odstępu potrzebnego do swobodnego przepływu powietrza przez wymiennik i z podkładkami ograniczającymi przenoszenie drgań na konstrukcję budynku. Przy tak krótkiej odległości między jednostkami ma to podwójne znaczenie — im bliżej agregatu znajduje się jednostka wewnętrzna, tym łatwiej drgania sprężarki przenoszą się na wnętrze.

Obie rury, cieczowa i gazowa, są izolowane osobno na całej długości, łącznie ze zwojem kompensacyjnym. Nieizolowana rura gazowa w upał zbiera kondensat i kapie na elewację, a zimą, w trybie grzania, traci ciepło, zanim dojdzie do jednostki wewnętrznej. Izolacja na zewnątrz musi być dodatkowo odporna na promieniowanie UV — zwykła otulina rozsypuje się na słońcu po dwóch sezonach i to jeden z najczęstszych widoków przy montażach sprzed kilku lat.

Po połączeniu instalacji układ trzeba odpowietrzyć i osuszyć. Powietrze i wilgoć pozostawione w rurach reagują z olejem sprężarki i tworzą kwasy, które niszczą uzwojenia od środka. Efekt nie pojawia się od razu — pojawia się po kilku latach, jako awaria sprężarki bez wyraźnej przyczyny. Dlatego układ odsysamy pompą próżniową do właściwego poziomu i sprawdzamy, czy próżnia się utrzymuje, zanim otworzymy zawory i wpuścimy czynnik.

Po uruchomieniu wykonujemy pomiary kontrolne i przekazujemy użytkownikowi zasady eksploatacji: czyszczenie filtrów, tryb pracy zimą, kiedy zgłaszać przegląd. Na wykonanie montażu udzielamy 24 miesięcy gwarancji; gwarancja producenta na urządzenie jest odrębna i wynika z karty gwarancyjnej Rotenso.

Biuro dostało urządzenie, które pracuje przez cały rok. Latem utrzymuje temperaturę roboczą bez przeciągu — Rotenso Teta rozprowadza powietrze przez mikrootwory w żaluzjach, więc strumień jest rozproszony, a nie kierowany punktowo w biurko. Wiosną i jesienią, kiedy centralne ogrzewanie jest już wyłączone albo jeszcze nie ruszyło, ta sama jednostka dogrzewa pomieszczenie. Producent deklaruje pracę w trybie grzania do −25°C temperatury zewnętrznej, więc w warunkach Elbląga urządzenie pozostaje użyteczne także w środku zimy jako wsparcie istniejącego ogrzewania.

Odległość jednostek ok. 1 m Długość instalacji po kompensacji ok. 3 m — zwój kompensacyjny na zewnątrz